Ανταπόκριση από το μέτωπο…

(Μην το πιστέψετε, δεν υπάρχει κανένα μέτωπο, απλώς η ιστορία μας κάνει κύκλους…) 

 

Τέσσερα χρόνια μετά την μίνι απόδραση από το άστυ και παραμένουμε στις επάλξεις της μειοψηφίας. Παραμένουμε ζωντανοί μέσα στις πλεκτάνες του νου και μέσα  στις ιστορικές από άποψη σημαντικότητας στιγμές που περνά  ο τόπος μας αλλά και ολόκληρος ο πλανήτης μας και μαζί με αυτόν τα έμβια όντα  που τον κατοικούν/

Τα ζητήματα που τέθηκαν πολλαπλά και απεριόριστης ποικιλίας, σε μορφές που άγγιζαν τον τυφώνα και την καταιγίδα. Μεταξύ μας σταθήκαμε όρθιοι αψηφώντας τις συμπληγάδες των οικονομικών φαινομένων και διατηρήσαμε αλώβητη την ελπίδα.

Στο πρακτικό μέρος της περιπέτειας μας που ονομάσαμε αυθαίρετα Επί-στροφή, διανύσαμε όλες τις δυνατές διαδρομές και φτάσαμε την εξερεύνηση των ορίων μας σε αξιοθαύμαστα ύψη , με τρόπους που εκπλήσσουν ακόμη κι εμάς.

Τρομάξαμε λίγο με τις πιθανότητες της ρήξης με το παρελθόν αλλά μετά τη βουτιά στα βαθιά νερά της οικονομικής επισφάλειας, αναδυθήκαμε για να μοιραστούμε το λιγοστό οξυγόνο της αλληλεγγύης. Χωρίς αυτό δεν θα μπορούσαμε ούτε λεπτό να επιβιώσουμε μέσα στη χοάνη των υποχρεώσεων και της δέσμευσης. Με χρήση ακόμη και ανορθόδοξων μεθόδων κατορθώσαμε να σταθούμε και να συντηρήσουμε την αυτενέργειά  μας στον μέγιστο δυνατό βαθμό, κι αυτό δεν είναι και λίγο αν το σκεφτούμε. Έτσι λοιπόν , καταφέραμε να ζήσουμε επί 3,5 συναπτά έτη με βασικά έσοδα που δεν ξεπερνούσαν τα 5000 ευρώ ετησίως που για μια 3μελή οικογένεια ίσως να σημαίνει αφαίρεση των πολλαπλών βασικών επιλογών, κάτι που σε ένα βαθμό αληθεύει, αλλά στην εξίσωση δεν έχει προσμετρηθεί η αξία των προσφορών και των δωρεών που λάβαμε από ανθρώπους και φορείς , σε πολλές περιπτώσεις παντελώς αγνώστους σε εμάς, που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ μιας αξιοπρεπούς, στα όρια της επιβίωσης πάντα καθημερινότητας. Κι αν τα προβλήματα της πράξης ήταν αρκετά  κι αν η οικογενειακή γαλήνη πέρασε από σαράντα κύματα κι αν το υπομονόμετρο χτύπησε οριακά σκορ στην κλίμακα της αδημονίας, βρισκόμαστε στον δρόμο , σαν γνήσιοι νομάδες κι όχι μονάδες, της γνώσης και της εξερεύνησης τρόπων συμβίωσης και επιβίωσης με το μικρότερο δυνατό αρνητικό αποτύπωμα για την ψυχοσύνθεση μας και για τον κόσμο που μας περικλείει.

 

Φτάσαμε σε μια κορυφή από άποψη θέασης αλλά ο τρόπος της όρασης μας ακυρώθηκε από την πυκνή ομίχλη του νου. Μονό αν απελευθερωθούμε από τον υπολογιστικό και μηχανιστικό συνάμα τρόπο θέασης θα καταφέρουμε να αγναντεύουμε το πέλαγος των πιθανοτήτων και να κατακτήσουμε περισσότερες και υψηλότερες κορυφές, λίγο πριν το τέλος των ψευδαισθήσεων. Η ανάγκη μας γίνεται το εργαλείο της επιβίωσης με κάθε τρόπο και με κάθε τίμημα. Ακόμη κι αν αυτό συμπεριλαμβάνει τον ίδιο τον πυρήνα της οικογένειας…


Everything is  at stake baby! Run for your life...now!

Hμέρα δέκατη ένατη

Η μερα θυμιζει φθινοπωρο...αρκετα δυνατος ανεμος αλλα πολυ λιγη βροχη. Στο δρομο για το σχολειο ειδαμε το ουρανιο τοξο που μολις ειχε εμφανιστει και δεν χασαμε την ευκαιρια να το καταγραψουμε.




Σημερα ηταν η μερα του τρυγου. Τα σταφυλια ειναι πεντανοστιμα αλλα ηταν τοσα πολλα που αναγκαστηκαμε να τα κανουμε μουστο και κατεληξαν σε μουσταλευρια (οχι οτι δεν μας αρεσει κι ετσι).

Το παλιο σπιτι του παππου στο χωριο ειναι παραμελημενο εδω και χρονια. Εχει μεινει μοναχο του να παλευσει με τις βροχες και τους ανεμους. Ενα μερος του εχει γκρεμιστει. Το αλλο μισο στεκει λαβωμενο και περιμενει το μοιραιο...
Δυστυχως δεν εχω δυνατοτητα να το σωσω κι ειναι λυπηρο, αν σκεφτουμε οτι χτιστηκε το 1870. Το γεγονος οτι εμεινε ακατοικητο για χρονια δεν ειναι επαρκης δικαιολογια για την καταληξη του. Σκεφτομαι πως ετσι δειχνουμε ποσο λιγο σεβασμο τρεφουμε για ενα κτισμα του παρελθοντος, που μας διδασκει ακομα και σημερα , μεσω των απλων υλικων με τα οποια χτιστηκε, ποσο πιο φιλικα προς τον ανθρωπο ηταν τα οικήματα πριν την επελαση του τσιμεντου...Και μονο γιαυτο το λογο θα άξιζε να διατηρηθει, αλλα δεν υπαρχει βουληση απο τους αμεσα ενδιαφερομενους...

Προσπαθησα σημερα να αρχισω την επιδιορθωση του εξωτερικου πετρινου μαντροτοιχου που εχει διαλυθει σε καποια σημεια του. Μαζεψα οσες περισσοτερες σκορπισμενες πετρες γινοταν για να γινει η επανατοποθετηση τους στο τοιχειο. Δεν εχω ακομα καταληξει με ποιο τροπο θα τις κολλησω. Εχει αρκετη δουλιτσα παντως...

Η ροδια στον κηπο του παλιου σπιτιου χρειαζοταν λιγο κλαδεμα, που εγινε σημερα και παραλληλα καθαριστηκε λιγο η περιμετρικη περιοχη του σπιτιου, απο καθε λογης σκουπιδιων και μπαζων...Ακομα ειναι η αρχη βεβαια μεχρι να ξαναγινει επισκεψιμος , τουλαχιστον ο κηπος του.

Hμέρα δέκατη έβδομη

Εχει περάσει σχεδον εναμιση μηνας απο την ημερα που εγκατασταθηκαμε στο νεο μας σπιτικο, αλλα ουτε μια μερα δεν περασε χωρις να κανουμε κατι για να βελτιωσουμε τις συνθηκες του αμεσου περιβαλλοντος μας, του χωρου δλδ που μας θα μας φιλοξενει για χρονια... Ετσι παρα τα διαλειμματα για χαλαρωση στην παραλια με τους φιλους μας, που μας επισκεφτηκαν απο μακρυα,

καταφεραμε τελικα να ψιλοφτιαξουμε το χωρο της κουζινας του σπιτιου με την τοποθετηση καποιων απαραιτητων επιπλων. Ετσι σε λιγο καιρο αναμενεται οτι θα αναλαβει δραση η "σεφ" της οικογενειας και θα μας χαρισει τα γευστικοτητα γλυκισματα και σνακ που εχουμε επιθυμησει. Και γνωριζω πως υπαρχει και το κοινο των φαν που αναμενουν επαναδραστηριοποιηση της.

Το φθινοπωρο μπηκε και επισημα σημερα, χωρις ομως κατι να θυμιζει την αλλαγη αυτη. Η θαλασσα ειναι το ιδιο ελκυστικη οπως στις αρχες Αυγουστου, ισως μονο η γρηγοροτερη ελευση της νυχτας ειναι το μονο στοιχειο που εχει αλλαξει. Ο κοσμος πηγαινοερχεται ακομα στις παραλιες και τα εστιατορια ειναι σχεδον γεματα καθε βραδυ.

Εχουμε αρκετες ιδεες για να κανουμε τον χειμωνα που ερχεται πιο ανεκτο εδω στην εξοχη και ελπιζουμε να βρουμε συμπαραστατες για να τις υλοποιησουμε. Ηδη υπαρχει αρκετο ενδιαφερον και αναμενουμε να αυξηθει.